Turbina parowa o mocy 100 MW wymaga 360 ton pary na godzinę, jeśli każdy kilogram dostarcza 1 000 kJ energii elektrycznej na zaciskach generatora. Jeśli ta efektywna wydajność energetyczna jest niższa, zapotrzebowanie na parę wzrasta; jeśli jest wyższa, zapotrzebowanie maleje. Jest to przykład obliczeniowy, a nie uniwersalna wartość znamionowa. Wiarygodne określenie przepływu przy pełnym obciążeniu wymaga znajomości parametrów pary na wlocie, ciśnienia wylotowego, sprawności turbiny oraz jasnej definicji tego, co obejmuje moc wyjściowa 100 MW.
Pierwsze pytanie przy doborze dotyczy tego, czy proponowany układ parowy może zapewnić wymagany przepływ przy określonych parametrach pary na wlocie turbiny. Sama moc kotła nie wystarczy, by na nie odpowiedzieć: straty ciśnienia, pobór pary na potrzeby procesu, zapotrzebowanie na parę do upustów oraz wydajność skraplacza wpływają na ilość pary dostępną do wytwarzania energii elektrycznej.
W przypadku prostej turbiny z jednym wlotem i jednym wylotem, bez upustów ani przegrzewu wtórnego, wstępna zależność jest następująca:
Przepływ pary (kg/s) = moc elektryczna (kW) ÷ [(h1 − h2s) × ηis × ηm × ηg]
Tutaj h1 oznacza entalpię na wlocie, a h2s — entalpię pary na wylocie po idealnym rozprężaniu izentropowym do określonego ciśnienia wylotowego. Obie wartości wyraża się w kJ/kg. The
Szukaj stąd
Zostaw wiadomość