Turbina parowa upustowa może wytwarzać energię elektryczną, jednocześnie dostarczając parę do kolektorów procesowych papierni, jednak jej wartość zależy od tego, czy może dostosować się do zapotrzebowania papierni na parę bez zakłócania produkcji. Kluczowa decyzja projektowa nie sprowadza się jedynie do określenia, ile energii może wytworzyć urządzenie. Chodzi o to, jak turbina, kotły, stacje redukcyjno-schładzające i kolektory procesowe będą współpracować przy zmianach obciążenia lub niedostępności urządzeń.
Dlatego prawidłowa integracja powinna rozpocząć się od bilansu pary w papierni dla różnych scenariuszy pracy. Projekt musi zapewniać niezawodne dostawy pary do maszyn papierniczych i pozostałych odbiorców, a jednocześnie uwzględniać rozruch, wyłączenie, wahania obciążenia i konserwację.
Jedna średnia wartość zużycia pary nie wystarczy do określenia punktu upustu. Projekt wymaga obrazu zmian w czasie produkcji kotłów i zapotrzebowania procesowego na każdym istotnym poziomie ciśnienia. Suszarnie maszyn papierniczych, przygotowanie masy i inni odbiorcy pary mogą pracować według różnych harmonogramów i wymagać różnych ciśnień. Ich łączne zapotrzebowanie może zmieniać się wraz z tempem produkcji, zmianą gatunku papieru i przestojami urządzeń.
Wstępny bilans ciepła i masy powinien określać:
Istniejące oprzyrządowanie może nie rejestrować krótkotrwałych szczytów zapotrzebowania ani dokładnie mierzyć przepływów we wszystkich odgałęzieniach. Jeśli dane są niekompletne, założenia projektowe należy wyraźnie określić i sprawdzić ich wpływ na dobór wielkości urządzeń. Porównanie jednoczesnych pomiarów z kotła i kolektorów jest bardziej użyteczne niż zestawianie niepowiązanych średnich miesięcznych: turbina musi pracować w rzeczywistych, współwystępujących warunkach.
Turbina upustowa pobiera parę z pośredniego stopnia do wykorzystania w papierni. W zależności od układu pozostała para jest kierowana do kolektora procesowego o niższym ciśnieniu albo rozpręża się dalej do skraplacza. Wybór wpływa zarówno na możliwości wytwarzania energii, jak i na ograniczenia dotyczące dostaw pary.
Układ upustowo-przeciwprężny może być atrakcyjny, gdy papiernia ma stabilne zapotrzebowanie na parę zarówno na poziomie ciśnienia upustu, jak i wylotu. Moc elektryczna pozostaje jednak uzależniona od ilości pary, którą proces może przyjąć. Jeśli zapotrzebowanie na parę niskociśnieniową spada, może być konieczne ograniczenie przepływu wlotowego i produkcji energii, chyba że dostępna jest inna zatwierdzona droga przepływu pary.
Układ upustowo-kondensacyjny umożliwia dalszy przepływ pary przez turbinę, gdy zapotrzebowanie procesu na parę niskociśnieniową jest niewystarczające, pod warunkiem że pozwalają na to skraplacz, układ chłodzenia, wydajność kotłów i ekonomika pracy. Skraplanie większej ilości pary zmienia zapotrzebowanie na paliwo i wodę oraz może obniżyć ogólną sprawność produkcji użytecznego ciepła. Nie należy traktować go jako bezkosztowego źródła energii elektrycznej.
W obu układach ciśnienie i przepływ pary upustowej należy ocenić w całym zakresie pracy, a nie tylko w gwarantowanym punkcie projektowym. Dostawca turbiny powinien przedstawić zakresy pracy pokazujące kombinacje przepływu wlotowego i upustowego, warunków na wylocie oraz mocy elektrycznej. Ograniczenia te pomagają ustalić, czy maszyna może obsługiwać zarówno minimalną produkcję, jak i szczytowe zapotrzebowanie. Dobór turbiny parowej powinien opierać się na warunkach konkretnego zakładu, a nie wyłącznie na nominalnej mocy znamionowej.
Największym wyzwaniem integracyjnym jest często przejście między stanami pracy. Awaryjne zatrzymanie maszyny papierniczej może nagle ograniczyć zapotrzebowanie na parę, a ponowny rozruch może je szybko zwiększyć. Jeśli przepływ upustowy lub wlotowy do turbiny nie może odpowiednio szybko zareagować, ciśnienie w kolektorze może wyjść poza dopuszczalne granice procesu, mimo że bilans pary w stanie ustalonym wydaje się wystarczający.
Filozofia sterowania powinna określać, które urządzenie reguluje ciśnienie w warunkach normalnych i nieprawidłowych. W zależności od układu mogą to być układy regulacji upustu turbiny, zawory wlotowe, stacje redukcyjne, schładzacze pary, układy sterowania kotłem i układy regulacji obciążenia elektrycznego. Ich wartości zadane i charakterystyki reakcji należy skoordynować, aby uniknąć wzajemnego zakłócania się regulatorów lub niezamierzonego przeniesienia obciążenia z jednego urządzenia na drugie.
Szczególnej uwagi wymagają rezerwowe drogi zasilania. W przypadku wyłączenia turbiny stacja redukcyjna może być zmuszona do bezpośredniego zasilania procesu parą z układu wysokociśnieniowego. Należy sprawdzić jej wydajność, szybkość działania zaworu, dostępność wody do schładzania pary oraz dopuszczalne ciśnienie za stacją, uwzględniając wymagane obciążenie i warunki przejściowe. Z kolei w przypadku zaniku zapotrzebowania procesu projekt musi przewidywać akceptowalną drogę odprowadzenia nadmiaru pary i określać sposób reakcji kotła. Nie należy zakładać, że istniejące urządzenia obejściowe są wystarczające tylko dlatego, że sprawdzały się w poprzedniej konfiguracji.
Analiza dynamiczna jest przydatna, gdy zmiany zapotrzebowania są duże lub szybkie albo gdy współdziała ze sobą kilka układów sterowania. Może ujawnić wahania ciśnienia, których nie wykazuje bilans ciepła w stanie ustalonym. Analiza powinna obejmować wiarygodne scenariusze wyłączeń, utratę obciążenia elektrycznego, przejście na pracę obejściową i powrót do normalnej pracy.
Pakiet turbiny stanowi tylko część zakresu projektu. Podłączenie do pracującej papierni wymaga skoordynowanego zaprojektowania rurociągów parowych, odwodnień, zaworów odcinających, podpór, instalacji elektrycznych, układów sterowania i zabezpieczeń. Należy ocenić obciążenia, jakie nowe rurociągi będą wywierać na króćce turbiny i istniejące kolektory w różnych temperaturach pracy i podczas rozruchu. Rurociągi parowe wymagają również odpowiednich układów odwodnienia i podgrzewania, aby ograniczyć gromadzenie się wody i naprężenia cieplne.
Jakość pary na wlocie i przyłączeniach upustowych ma znaczenie. Wilgoć, zanieczyszczenia lub nieodpowiednia temperatura mogą wpływać na elementy turbiny, rurociągi i urządzenia procesowe. Projekt powinien określać sposób kondycjonowania i monitorowania pary oraz zbierania i zawracania kondensatu bez wprowadzania zanieczyszczeń do układu wody zasilającej.
Wybór skraplacza wiąże się z koniecznością uwzględnienia zapotrzebowania na chłodzenie wodą lub powietrzem podczas oceny zakładu. Dostępna wydajność chłodzenia, warunki sezonowe, uzdatnianie wody i moc urządzeń pomocniczych wpływają na moc netto. Prace elektryczne muszą również obejmować przyłączenie generatora, koordynację zabezpieczeń, synchronizację oraz skutki awarii sieci lub wewnętrznego układu elektrycznego. Możliwość pracy wyspowej zależy od kompletnej konstrukcji układów elektrycznych i sterowania, a nie tylko od obecności generatora.
Przydatnym narzędziem jest rejestr interfejsów, który pozwala przypisać odpowiedzialność na każdej granicy, na przykład w miejscu połączenia układów sterowania dostawcy turbiny z rozproszonym systemem sterowania papierni lub podłączenia nowego zaworu obejściowego do istniejącego kolektora. Dla każdego interfejsu należy uzgodnić podstawę projektową, wymagany dokument lub element dostawy, zakres odpowiedzialności za testy i kryterium odbioru.
Harmonogram realizacji powinien rozróżniać prace możliwe do wykonania podczas pracy papierni od tych wymagających postoju. Fundamenty, układy pomocnicze, trasy kablowe i odcinki nowych rurociągów można przygotować z wyprzedzeniem, z uwzględnieniem ograniczeń zakładu. Włączenia do kolektorów, zmiany w układach odcinających i niektóre testy zabezpieczeń mogą wymagać zaplanowanego postoju.
Zakres prac podczas postoju należy opracować na podstawie rzeczywistej kolejności wykonywania włączeń, uwzględniając opróżnianie, chłodzenie, weryfikację odcięcia, spawanie, kontrolę, czyszczenie, próby ciśnieniowe, jeśli są wymagane, oraz przywrócenie instalacji do pracy. Rezerwa czasowa i jasno określony plan ponownego uruchomienia są istotne, ponieważ nieukończone włączenia mogą uniemożliwić wznowienie pracy papierni. Tymczasowe rozwiązania zasilania parą należy zaprojektować i zatwierdzić, zamiast zakładać, że będą dostępne.
Rozruch i odbiór powinny obejmować testy całego układu, a nie tylko turbiny przy obciążeniu znamionowym. Procedury odbiorowe muszą uwzględniać jakość pary przed jej doprowadzeniem, zadziałanie zabezpieczeń, przełączanie układów sterowania, regulację ciśnienia upustowego, reakcję obejścia i pracę w uzgodnionych punktach obciążenia. Gwarancje parametrów powinny określać granice pomiarowe i warunki odniesienia, w tym warunki pary wlotowej, przepływy upustowe i wylotowe oraz zużycie energii przez urządzenia pomocnicze. Zapobiega to utożsamianiu mocy brutto generatora z korzyścią netto dla papierni.
Ocena ekonomiczna powinna porównywać proponowaną konfigurację z istniejącym układem parowym w reprezentatywnych okresach pracy. Do istotnych kosztów należą paliwo, zakup energii elektrycznej, chłodzenie i uzdatnianie wody, konserwacja, energia urządzeń pomocniczych oraz ewentualna dodatkowa praca kotłów. Obliczenia powinny również uwzględniać okresy, w których pracę turbiny ogranicza niskie zapotrzebowanie na parę lub jest ona niedostępna z powodu konserwacji.
Planowanie serwisu jest częścią decyzji projektowej. Dostęp do inspekcji, dostępność krytycznych części zamiennych, wsparcie dla układu sterowania i czas potrzebny na przywrócenie pracy obejściowej wpływają na ryzyko przestojów produkcyjnych. Projekt można uznać za gotowy do zatwierdzenia, gdy oczekiwane korzyści energetyczne pozostają wiarygodne przy realistycznych obciążeniach, a papiernia może utrzymać niezbędne dostawy pary w przypadku wyłączenia turbiny, planowanych postojów i zmian warunków produkcji.
Szukaj tutaj
Zostaw wiadomość